چند درصد کارگاههای کشور غیر فعال هستند؟
به گزارش آتیهآنلاین، مرکز آمار ایران به تازگی گزارشی از وضعیت فعالیت کارگاههای صنعتی ۱۰ نفر کار کن و بیشتر در سال ۱۴۰۱ منتشر کرده است که این اطلاعات در سال ۱۴۰۲ از مجموع کارگاههایی که دسترسی به آنها فراهم بوده استخراج شده است.
طرح آمارگیری از کارگاههای صنعتی ده نفر کارکن و بیشتر از سال ۱۳۵۱ به صورت سالانه بهجز سالهای ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ در سراسر کشور اجرا میشود و در سال ۱۴۰۲ پنجاهمین دوره آمارگیری از این کارگاهها به منظور شناخت ساختار صنعتی کشور، فراهم آوردن زمینه اطلاعاتی مناسب برای برنامهریزیهای توسعه صنعتی، اتخاذ سیاستهای اقتصادی صحیح و ارزیابی نتایج اجرای برنامهها، با مراجعه به کارگاه های صنعتی و اخذ آمار و اطلاعات سال ۱۴۰۱ کارگاه در سراسر کشور از سوی مرکز آمار ایران اجرا شده است. جامعه آماری این طرح شامل تمامی کارگاههای صنعتی واقع در نقاط شهری و روستایی کشور بوده که در سال ۱۴۰۱ متوسط تعداد کارکنان آنها ۱۰ نفر و بیشتر بوده است. روش آمارگیری در این طرح برای کارگاههای صنعتی دارای ۵۰ نفر کارکن و بیشتر به صورت سرشماری و برای کارگاههای صنعتی دارای ۱۰ تا ۴۹ نفر کارکن به صورت نمونهگیری بوده است.
بیشترین کارگاههای صنعتی کشور در کدام رشتهها فعالیت دارند؟
بخشی از نتایج منتشر شده به توزیع پراکندگی رشتههای صنعتی مختلف پرداخته و به تفکیک بیان کرده است که در هر حوزه چه تعداد کارگاه مشغول به فعالیت هستند. بر این اساس کارگاههایی که در حوزه تولید فراوردههای غذایی فعالیت دارند با تعداد سه هزار و ۸۹۳ کارگاه در صدر قرار دارد و پس از آن تولید سایر فراوردههای معدنی غیرفلزی قرار دارد که در این بخش نیز دو هزار و ۴۹۹ کارگاه فعالیت دارند.
اما از نظر کم تعداد بودن نیز تولید فراوردههای توتون و تنباکو با ۵۲ کارگاه در صدر قرار دارد. البته در این زمینه توجه به وسعت کارگاهها نیز امری ضروری است.
جدول زیر وضعیت پراکندگی کارگاههای صنعتی را نشان میدهد:
دلایل تعطیلی کارگاههای صنعتی
اما همان طور که اشاره شد طی این سالها بخشی از کارگاههای کشور نیز بودهاند که به دلایل متعدد از چرخه کارگاههای فعال حذف شدهاند.
بنا بر آنچه از سوی مرکز آمار ایران اعلام شده در پرسشنامه طرح آمارگیری از کارگاه های صنعتی ۱۰ نفر کارکن و بیشتر دلیل غیرفعال بودن کارگاه سوال شده است. برای دلایل غیرفعال بودن کارگاه ۱۰ گزینه درنظر گرفته شده است که عبارتند از: عدم تأمین مواد اولیه خارجی به دلیل مشکلاتی از قبیل عدم واردات، تأمین ارز و ترخیص کالا از گمرک، عدم تأمین مواد اولیه داخلی به دلیل مواردی از قبیل کمبود نقدینگی، بدهی بانکی، بدهی مالیاتی، بیمه، آب، برق و گاز، عدم توان رقابت با کالاهای وارداتی، نداشتن مشتری، عدم ثبات اقتصادی در بازار، کمبود قطعات اساسی ماشین آلات یا فرسوده بودن آنها، توسعه و بهبود عملکرد کارگاه، درحال آماده سازی بودن کارگاه و سایر موارد. در هر حوزه نیز بر اساس شرایط دلایل متعددی ذکر شده است.
بر اساس بررسیهای صورت گرفته در سال ۱۴۰۱ بیشترین دلیلی که منجر به تعطیلی کارگاهها شده موضوع عدم تامین مواد اولیه داخلی به دلیل مواردی از قبیل کمبود نقدینگی بوده است که به نوعی ۲۴.۲ درصد از تعطیلیها به این امر مربوط بوده است.
جدول زیر توزیع کارگاههای غیر فعال را به نمایش گذاشته است و جدول بعدی دلایلی که منجر به تعطیلی این کارگاهها شده را بررسی کرده است:
